Дүниеге және ғылымға кербездік: сыртқы сән мен ішкі даналықтың арақатынасы. Абайдың 18-ші қара сөзі
Дүниеге және ғылымға кербездік: сыртқы сән мен ішкі даналықтың арақатынасы. Абайдың 18-ші қара сөзі Адам баласына жыртықсыз, кірсіз, сыпайы киіну қажет, ол киімін былғап, былжыратып кимей, таза киген- дұрыс іс. өз дәулетінен артық киінбек, не киімі артық болмаса да, көңіліне қуат тұтып, тым айналдырмақ - кербездің ісі. Кербездің екі түрлі қылығы болады: бірі бет - пішінін, мұртын, мүшесін, жүрісін, қас - қабағын қолдан түзетіп, шынтағын көтеріп, қолын тарақтап әуре болмақ. Екіншісі атын, киімін «айран ішерім» деп, солардың арқасында сыпайы, жұғымды жігіт атанбаққа, өзінен ілгерілерге елеулі болып, өзі қатарының ішін күйдіріп, өзінен кейіншілерге «әттең, дүние - ай, осылардың атындай ат мініп, киіміндей киім кигеннің не арманы бар екен?!» - дейтін болмаққа ойланбақ. Мұның бәрі - масқаралық, ақымақтық. Мұны адам бір ойламасын, егерде бір ойласа, қайта адам болуы - қиын іс. Кербез дегенді осындай кер, кердең болудан безіңдер деген сөзге ұқсатамын. Тегінде, адам баласы адам баласынан ақыл, ғылым, ар, мінез деген нәрселермен озбақ. Ондан басқа нәрсеменен оздым ғой демектің бәрі де - ақымақтық. #қарасөз #абайқұнанбаев #мақалмәтелдер